Nieuwsbrief Mei 2011

INFO ACTUEEL BULGARIJE, MEI 2011.

Lieve vrienden,

Inmiddels zijn we alweer een poosje thuis en de dagelijkse werkzaamheden vullen onze dagen. Maar we willen u niet onze laatste reiservaringen en bijzondere ontmoetingen onthouden. In februari zijn we (Dirk Lof en Douwe Broersma) vertrokken met vele hulpgoederen en goede wensen vanuit Nederland. De dagen voor vertrek raakt Douwe in gesprek met een Roma die een krant verkoopt in de winkelstraat en hij wil graag terug, maar kan de terugreis niet betalen wegens te weinig inkomsten. Ja Heer, wat wilt u wat wij doen, is ons hartsgebed. We besluiten om hem mee te nemen. De Roma Vasil, wordt de volgende morgen om 08.00uur in Stiens opgepikt, gewassen en geschoren reist hij mee naar zijn geboortegrond, thuisland Bulgarije. Op verzoek van Iliya nemen we mee: een Ford Transit, een geluidsinstallatie voor de diensten en band, inclusief een beamer, enkele printers en wat porselein. Het loven en prijzen van de Heer gaat bij de zigeuners toch iets luidruchtiger dan bij ons. Heel mooi om mee te maken. Verder mochten we aan hulpgoederen meenemen: een PC-loupe voor een kind in Pazardzhik met een heel erg slecht gezichtsvermogen; 46 dozen mannen- 62 dozen vrouwenkleding, 19 dozen jongens- en 10 dozen meisjeskleding. En 11 dozen babykleding en 18 dozen jassen. Tevens 30 dozen schoeisel. Plus 17 dozen linnengoed/ beddengoed. Ook aan huisraad wordt gedacht waaronder 2 dozen gordijnen en 2 dozen bestek. En voor de kinderen 6 dozen speelgoed en 5 zakken knuffels. En nog eens 6 koffers vol met ongesorteerde kleding.

Na een reis van vele omwegen, met name ook gaan in geloof en vertrouwen op de Heer, komen we aan in Pazardzhik waar Iliya (midden), moeder Maria en teamlid Krassi (links, later de tolk) ons verwachten.

We maken later kennis met het derde teamlid van Iliya: Rennie (rechts)
We maken later kennis met het derde teamlid van Iliya: Rennie (rechts)

Iliya die vanuit Engeland naar Bulgarije gereisd is met zijn moeder (februari), heeft een gemeubileerde appartement, waar Dirk en Douwe gebruik van maken. We gaan naar Pamidovo om te kijken hoe de zondagsschool functioneert. Emmelie werkt in Griekenland en zal ca. 24 februari weer even thuis komen. Ze werkt in Neapolis in een Bulgaarse bar/restaurant. We vragen naar hun welstand. Vader is net teruggekeerd uit Portugal waar hij 2 maanden gewerkt heeft. Hij verdiende 50 euro per maand en moest geld lenen om terug te kunnen naar Bulgarije. Hij vertelt dat hij in 1987 zijn huiskamer aan de Heer heeft gegeven om er kerkdiensten of iets anders te houden. Terwijl Emmelie in Griekenland werkt, verzorgt moeder de zondagsschool. Ook hier geldt nog steeds; het blijft een worsteling om de eindjes aan elkaar te knopen. Sinds Januari komt er een spreker uit Karabunar, die de 4 km loopt, voor een gebedsuur op woensdagmiddag van 17-18 uur. Deze spreker loopt ook 5 km naar Vinogradets,. (de intentie is om de volgende keer een fiets mee te nemen voor hem.) Met de voorganger uit Saedinenie halen we een contactpersoon uit Perushtite en uiteindelijk gaan we met z’n zessen naar Devin om te onderzoeken of we iets kunnen betekenen voor de groep zigeuners die de stad is uitgezet. Onderweg horen we al dat de groep onder de hoede is van evangelist Encho Todorov. We gaan bij hem op bezoek en met hem naar de zigeuners. Encho Todorov zit al dertien jaar in Devin, in de bergen. Hij is afkomstig uit de bouw, nu evangelist en tevens redacteur van een evangelisatie blaadje dat in verschillende hoedanigheden wordt uitgegeven. Deze boekjes worden door honderdduizenden mensen in Bulgarije gelezen. Ook verhuurd hij kamers voor seminars etc. Encho Todorov is degene die ons verteld dat er meer dan 1 miljoen mohammedanen in de bergen wonen en dat zij daar heersen; en wie over de bergen heerst, heerst ook over de dalen. Zij proberen bidders van hoop voor de levende Heer in de bergen te krijgen om het tij te keren.

In Plovdiv ontmoeten we Segun Phillips, de Nigeriaanse evangelist, van de Jutvari organisatie, die de zigeunerjongetjes traint tot ‘prof’ voetballers. Op de vraag hoe hij de jongens (zelf)discipline bijbrengt antwoordt hij: ,,Dat is de uitdaging die Jezus mij geeft, elke dag zien dat het niet lukt, tot huilens toe. Vaak vraag ik: Neem dit van mij weg Heer, ik kan het niet meer, maar dan die vreugde met de jongens die allemaal Jezus hebben aangenomen, dan zeg ik weer: Dank U wel!!” Elke keer weer blijkt hoe blij de zigeuners zijn met aandacht uit het Westen. Mensen die hen een gezicht en een naam geven, en dit doorgeven aan hun achterban o.a. door deze nieuwsbrieven. Op www.jutvari.bg kunt u o.a. veel over het werk van o.a. Segun Philips lezen.

Wanneer we vertrekken gaat de fam. Phillips (zie foto) mee en gaan we eerst de zigeunerwijk in, we bekijken hun kerk. Zoals zo vele zigeunerkerken, je voelt het, je ruikt het, je ziet het; de preek is vele malen mooier dan de inhoud van het gebouw. Maar wat zijn ze blij en trots op hun kerk(je) ca. 100 m2, tevens kleed-kamer van de voetbalteams. Multifunctioneel!! Zij hebben een ruimte om de Heer Jezus Christus te loven, te prijzen en te eren, Zijn Naam groot te maken. Ondanks de buitensluiting door vele Bulgaren blijven de zigeuners hoop koesteren op een betere toekomst. En daarvoor zijn christenen nodig die de Bijbel begrijpen en Zijn principes doorgeven.

Bovenstaand is een zeer beknopt verslag van al de bijzondere en onverwachte ontmoetingen die er zijn geweest, en waar we nog van nagenieten. Met een volle camper zijn we vertrokken en mochten we uitdelen in Bulgarije. En wij komen terug met een lege camper maar met een hart vol Dankbaarheid en Liefde. En een “koffer”vol verhalen waarin we u als trouwe betrokkene, ook in willen laten delen.

Wilt u met ons danken voor:

  • het zondagsschoolwerk dat doorgaat en mag blijven doorgaan
  • de officieel geregistreerde kerk waarin Iliya voorganger mag zijn, om Jezus Liefde en Genade door te geven
  • de trouw van de groep mensen die komen
  • voor de groei in aantal
  • veilige thuiskomst van Dirk en Douwe

Wilt u met ons bidden voor:

  • Iliya’s team
  • wijsheid en tact voor het omgaan met de hoteleigenaar waarvan een ruimte gehuurd wordt voor de diensten
  • een grotere ruimte voor de diensten*
  • geld voor het huren van een grotere ruimte en het afbetalen van de apparatuur
  • een fiets

Onze doelen zijn:

Evangelieverspreiding, onderricht geven en basishulp blijven geven.

*Bij het ter perse gaan van deze nieuwsbrief ontvangen we van Iliya bericht dat de grotere ruimte is gevonden en verkregen voor een lagere prijs dan de hotelruimte. Het punt van bidden wordt nu een punt om voor te danken.